คิดถึง
อนุบาลบุญสม
คิดถึง
รถตู้ครูอาทร
คิดถึง
พี่ดวนนุ่งผ้าถุงหัวมีฟองแชมพูลงมารับ
คิดถึง
บ้านที่จันท์
คิดถึง
ชั้นห้า ชั้นสี่ ชั้นสาม ชั้นลอย ชั้นล่าง
คิดถึง
กรอบรูปที่มีรูปพวกเราอยู่ในทุกทุกที่ของบ้าน
คิดถึง
ห้องคาราโอเกะ
คิดถึง
ห้องนอนแม่
คิดถึง
เวลานอนรวมกันห้าคน
คิดถึง
ที่นอนสีเขียวลายดอกเล็กๆตอนเด็ก
คิดถึง
ผ้าห่มสีน้ำเงินรูปเรือใบ
คิดถึง
ตอนดึกดึก วิ่งลงไปทำข้าวคลุกหมูหยองใส่แม๊กกี้ขึ้นมากินกันห้าคน
คิดถึง
ห้องนอนร้อนร้อนของพี่ดวน
คิดถึง
เวลานั่งเกาะขารอพี่ดวนล้างจาน
คิดถึง
เวลาพี่ดวนใส่ชุดนักเรียนหั้ย
คิดถึง
พี่ดวนนั่งป้อนข้าว แล้วบอกว่ารีบๆเคี้ยว เดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน
คิดถึง
เวลาอยากไปว่ายน้ำที่บุญสม แล้วทุกคนยุ่ง
เลยใส่ชุดว่ายน้ำสีม่วง หมวกสีเขียว นั่งประท้วงหน้าบ้าน
คิดถึง
โซฟาสีส้มข้างล่างบ้านที่นั่งกันจนเปื่อย แต่มันก้อยังนิ่มอยู่
คิดถึง
อ่างเลี้ยงปลาหางนกยูง ที่เคยโดนแมวมาเขย่งกิน
คิดถึง
เวลาฟันหลุด แล้วแม่จะบอกว่า ฟันบนเอาไปฝัง ฟันล่างโยนขึ้นหลังคา
คิดถึง
ที่คาดผมตุ้งติ้งที่ป้าติ๊ดชอบซื้อมาหั้ยทีละเยอะเยอะ
คิดถึง
ชุดเอี๊ยมยีนส์ที่ใส่ไปเที่ยวฮ่องกง
คิดถึง
หมอนข้างสีเขียวอ่อนที่เคยนอนกอดทุกคืน
คิดถึง
กระเบื้องแกรนิตที่โดนน้ำท่วมซ้ำแล้วซ้ำอีกจนมันชื้น
คิดถึง
ห้องทำงานป๊า ที่เคยชอบเข้าไปวุ่นเวลาเข้าทำงาน
คิดถึง
บันไดบ้านสองข้างที่วิ่งขึ้นวิ่งลงเล่นซ่อนหา
คิดถึง
ห้องน้ำชั้นล่างที่เข้าไปแล้วมีเสียงเหมือนมีคนโทมา
คิดถึง
โทรศัพท์ที่บ้าน ที่ต่อหากันได้ตลอด
คิดถึง
ม้วนวีดีโอในห้องคาราโอเกะที่เคยนั่งดูตอนเด็กเด็ก
เวลาป๊าขายพลอย แล้วข้างล่างคนเยอะ
คิดถึง
ยาย
คิดถึง
บ้านยายตอนมียายอยู่
คิดถึง
ตอนเช้า เวลาแม่พาไปกินไข่กระทะ ป๊าพาไปกินข้าวร้านป้าดา
แล้วชอบเจอคนรู้จัก มาจ่ายตังหั้ย หรือไม่ก้อชอบไปจ่ายหั้ยเค้า
คิดถึง
ถังนมโรงเรียน ที่ใครได้ถือแม่งโคดเท่เลย
คิดถึง
ต้นแก้วหลังบ้าน ที่แม่ชอบหั้ยใครมาตัดเพราะกัวจะมีงู
คิดถึง
ไม้ขนไก่ที่แม่ฟาดไม่ยั้ง จนหัก
คิดถึง
แอร์ชั้นล่าง ที่ปิดไปแล้วมันก้อยังเย็นอยู่
คิดถึง
คอนโดศรีราชา ที่ป๊าพาไปทุกอาทิด
คิดถึง
ร้านตาช้าง ที่ชอบวิ่งไปซื้อขนมซองละห้าบาท
คิดถึง
พี่ดวนที่ชอบชวนเดินไปแฟมิลี่
คิดถึง
เครื่องเล่นเทป ที่เวลากดปุ่มนึงแล้วไปโผล่ดังลำโพงหลังบ้าน
คิดถึง
กล้องวงจรปิด ที่ป๊านั่งดูอยู่ที่ห้องทำงาน
คิดถึง
เวลาเลิกงานห้าโมงเย็น ที่ป๊าชอบพาไปขี่รถเล่น
คิดถึง
ตอนน้ำท่วม ที่มีแต่คนเอาของกินมาหั้ย
คิดถึง
ตอนน้ำท่วมแล้วเปิดแอร์ไม่ได้ พี่เดือนบอกว่าหั้ยเอาแป้งเย็นทาตัว
นอนวูบวาบทั้งคืน
คิดถึง
ตอนเด็กที่ชอบนอนฉี่รดที่นอน แล้วตื่นมาตีสี่ลากที่นอนลงไปหั้ยพี่ดวนซัก
คิดถึง
บะหมี่แห้งที่พี่ดวนเป็นคนปรุงหั้ย
คิดถึง
เวลาไปเที่ยวเหนือแล้วขับตามกันหลายหลายคัน
คิดถึง
ตอนรถป้าจิ้มเสีย แล้วเอาหมูหวานกับข้าวเหนียวมานั่งกินกันข้างทาง
คิดถึง
บ้านป้าติ๊ด เวลาป้าติ๊ดทำข้าวต้มกระดูกหมูแล้วเรียกหั้ยไปกิน
คิดถึง
คำว่า Z E B R A ที่แม่หั้ยท่อง แล้วถือไม้จะตี จำได้ขึ้นใจ
คิดถึง
ดินสออะพอลโล่ที่ซื้อมาจากห้องสหกรณ์
คิดถึง
ไม้บรรทัดใสใสที่ซื้อแล้วก้อหายซื้อแล้วก้อหาย


ฯลฯ



คิดถึง
เวลาที่เคยมีเหตุการณ์พวกนี้อยู่. .
คิดถึง
เวลาที่คิดถึงเรื่องพวกนี้แล้วไม่ต้องร้องไห้. .
คิดถึง
ทุกนาทีที่ผ่านมานานจนคนอื่นลืม แต่เราไม่เคยเลยแม้แต่จะคิด . .


คิดถึงมากจริงจริง
กลับมาได้บ้างมั้ย...